ఒక వ్యక్తిని నీతిమంతుడుగా తీర్చగల ఏకైక విశ్వాసం తన సొంత విశ్వాసమే. జీవిత భాగస్వామి విశ్వాసం, అతని తల్లిదండ్రుల విశ్వాసం, అతని పిల్లల విశ్వాసం, లేదా ఇతరుల విశ్వాసం ద్వారా ఎవరు నీతిమంతుడుగా తీర్చబడరు. చివరి తీర్పులో ప్రతిఒక్కరూ దేవుని ఎదుట ఒంటరిగా నిలబడతారు మరియు వారి హృదయంలో ఉన్న దాని బట్టి మాత్రమే తీర్పు ఇవ్వబడుతుంది.

సిస్టేమెటీసియన్ అనేవాడు బైబిల్, క్రీడ్స్ మరియు సంఘం యొక్క ఒప్పుకోలు మాత్రమే కాకుండా, చరిత్ర అంతటా దేవుడు ఇచ్చిన ఉత్తమ ఉపాధ్యాయుల ఆలోచనలను కూడా అధ్యయనం చేస్తాడు. సిస్టేమెటీసియన్, డేటా అంతటిని అనగా -బైబిల్, చారిత్రక మరియు క్రమబద్ధమైన వాటిని పరిగణనలోకి తీసుకొని దానిని ఒకచోట చేరుస్తాడు.

సమర్థనను గూర్చిన వివాదం వేదాంతశాస్త్రం యొక్క సాంకేతిక అంశానికి సంబంధించినది కాదు, ఇది బైబిల్ సత్యం యొక్క డిపాజిటరీ యొక్క అంచులకు అప్పగించబడినటు వంటిది. దీనిని కేవలం ఒక టీ తాగే పాత్రలో ఒక తుఫానుగా కూడా చూడలేము. ఈ తుఫాను అతి చిన్న టీ కప్పు పరిమాణానికి మించి విస్తరించింది.

మనం సమర్థన లేకుండా విశ్వాసం కలిగి ఉండవచ్చు అనేది సంస్కరణ దృక్పథంలో ఊహించలేని విషయం. విశ్వాసం లేకుండా మనము సమర్థన కలిగి ఉండలేము మరియు సమర్థన లేకుండా మనము విశ్వాసాన్ని కలిగి ఉండలేము.

మనం స్వేచ్చాయుత జీవులం. కానీ సృష్టిలో ఇచ్చిన స్వేచ్ఛ పరిమితం. అంతిమంగా మన స్వేచ్ఛను పరిమితం చేసేది దేవుని స్వేచ్ఛ. ఇక్కడే మనము దైవ సార్వభౌమాధికారానికి, మానవ స్వేచ్ఛకు మధ్య సంఘర్షణకు గురవుతాం.

ఇక్కడ మనం ప్రో-ఛాయిస్ అంటే ఏమిటి అనే సారాంశానికి వచ్చాము. ఎంచుకునే హక్కు సంపూర్ణ హక్కుగా ఉందా? నైతికంగా తప్పుగా ఉన్నదాన్ని ఎంచుకునే నైతిక హక్కు మనకు ఉందా? అలాంటి ప్రశ్న అడగడం అంటే దానికి సమాధానం చెప్పడం.

పరిమిత ప్రాయశ్చిత్త సిద్ధాంతం (దీనిని "ఖచ్చితమైన ప్రాయశ్చిత్తం" లేదా "నిర్దిష్ట విమోచనం" అని కూడా పిలుస్తారు) క్రీస్తు యొక్క ప్రాయశ్చిత్తం (దాని పరిధి మరియు ఉద్దేశ్యంలో) ఎన్నుకోబడిన వారికే పరిమితం అని పేర్కొంది; యేసు ప్రపంచంలోని ప్రతి ఒక్కరి పాపాలకు ప్రాయశ్చిత్తం చేయలేదు.

యేసు మనకు ప్రత్యామ్నాయ౦గా పనిచేస్తాడు, దేవుడు మన పాప౦ మూల౦గా తన కోపాన్ని మనకు బదులుగా ఆయనపై కుమ్మరిస్తాడు. కాబట్టి, దేవుడు తన స్వంత గొర్రెపిల్లను ఇస్తాడు మరియు ఆ ప్రత్యామ్నాయ గొర్రెపిల్ల జీవాన్ని స్వీకరిస్తాడు.

“ప్రభూ, నీ రక్షణ ఆనందాన్ని నాకు పునరుద్ధరించు” అని నేను చాలాసార్లు ప్రార్థించాను మరియు “నీకు వ్యతిరేకంగా నేను పాపం చేశాను” అని అరిచాను. మన అపరాధభావనతో మనం కృంగిపోయినప్పుడు, పశ్చాత్తాపంతో దేవుని ముందు మనల్ని మనం వ్యక్తపరచడానికి ప్రయత్నించినప్పుడు, మాటలు మనకు విఫలమవుతాయి. ఆ సమయాల్లో మన పెదవులపై లేఖనాల మాటలు ఉండడం నిజంగా ఒక ఆశీర్వాదం.