దేవుడు అన్ని మతాల ఆరాధనను అంగీకరిస్తాడా?

నేటి ఆధునిక ప్రపంచంలో దేవుని నమ్మేవారు తరచుగా ఒక మాట చెబుతుంటారు: ఆరాధించే వ్యక్తి మనసు యథార్థంగా ఉంటే చాలు, ఏ మతంలోనైనా దేవుడు ఆ ఆరాధనను అంగీకరిస్తాడని వారు నమ్ముతుంటారు. అయితే, ఇటువంటి ధోరణికి పవిత్ర లేఖనాల్లో ఎటువంటి ఆధారమూ లేదు. వాస్తవానికి, ఆదికాండం నుండి ప్రకటన గ్రంథం వరకు దేవుని వాక్యం దీనికి పూర్తి భిన్నమైన సత్యాన్నే వెల్లడిస్తోంది.

పది ఆజ్ఞలలోని మొదటి ఆజ్ఞలోనే ఈ విషయం చాలా స్పష్టంగా ఉంది: “నేను తప్ప వేరొక దేవుడు నీకు ఉండకూడదు” (నిర్గమకాండము 20:3). ప్రాచీన ఇశ్రాయేలీయులు నివసించిన నాటి మధ్యప్రాచ్య ప్రాంతమంతా రకరకాల మతాలతో, అనేక రకాలైన అన్యదేవతలతో నిండి ఉండేది. దేవుడు ఆ ఇతర మతాలన్నింటినీ నిర్ద్వంద్వంగా తోసిపుచ్చాడు. ఎందుకు? ఎందుకంటే ఆ మతాల్లోని “దేవతలు” నిజానికి దయ్యాలే; అటువంటి దయ్యాలను ఆరాధించడం యెహోవా దృష్టికి అసహ్యకరమైన కార్యం (లేవీయకాండము 17:7; ద్వితీయోపదేశకాండము 32:16-17). అపొస్తలుడైన పౌలు సైతం కొత్త నిబంధనలో ఇదే సత్యాన్ని నొక్కి చెప్పారు (1 కొరింథీయులకు 10:20).

యేసుక్రీస్తు శోధించబడినప్పుడు, సాతానుతో ద్వితీయోపదేశకాండము 6:13ను ఉటంకిస్తూ ఇలా సెలవిచ్చాడు: “నీ దేవుడైన ప్రభువుకు మ్రొక్కి, ఆయనను మాత్రమే సేవింపవలెను” (మత్తయి 4:10). దైవారాధన అనేది కేవలం సత్యదేవునికి మాత్రమే చెందాలనే ‘మతపరమైన ప్రత్యేకతను’ (Exclusivity) ఇది స్పష్టం చేస్తోంది. ఆ వాక్యమే శరీరధారిగా (Incarnation) ఈ లోకానికి వచ్చి, దేవునితో ఉండి దేవుడైయున్న ఆ వాక్యము మన మధ్య నివసించెను (యోహాను 1:1, 14). దేవునికి, మనుష్యులకు మధ్య ఆయనే ఇప్పుడు ఏకైక మధ్యవర్తి (1 తిమోతి 2:5). ఆయన తప్ప మనకు వేరొక మార్గమే లేదు.

ఒకవేళ దేవుడు అన్ని మతాల ఆరాధనలను అంగీకరించేవాడే అయితే, క్రీస్తు శరీరధారిగా రావడం, సిలువపై మరణించడం, మళ్ళీ పునరుత్థానుడవ్వడం, వీటన్నింటికీ అసలు అవసరమే ఉండేది కాదు.

యేసుక్రీస్తు స్వయంగా తన మార్గం యొక్క ‘ప్రత్యేకతను’ (Exclusivity) చాటిచెబుతూ ఇలా సెలవిచ్చాడు: “నేనే మార్గమును, సత్యమును, జీవమును; నా ద్వారానే తప్ప ఎవడూ తండ్రి యొద్దకు రాడు” (యోహాను 14:6). “ఎవడూ రాడు” అంటే ఆయనను తప్ప వేరొకరిని ఆశ్రయించే అవకాశం లేదని అర్థం. అందుకే, అపొస్తలుడైన పేతురు పరిశుద్ధాత్మతో నింపబడినవాడై యేసును గూర్చి ఈ విధంగా ప్రకటించాడు: “మరి ఎవని వల్లను రక్షణ కలుగదు; ఈ నామముననే మనం రక్షణ పొందవలెను గాని, ఆకాశము క్రింద మనుష్యులలో ఇవ్వబడిన మరి ఏ నామమున రక్షణ లేదు” (అపొస్తలుల కార్యములు 4:12). రక్షణ కోరుకునే వారికి, ఆయన తప్ప వేరొక ఆధారమే లేదు.

ఒకవేళ దేవుడు అన్ని మతాల ఆరాధనలను అంగీకరించేవాడే అయితే, మొదటి శతాబ్దంలోనే ఇప్పటికే అనేక మతాలు ఉనికిలో ఉన్నాయి కాబట్టి క్రీస్తు శరీరధారిగా రావడం, సిలువపై మరణించడం, మళ్ళీ పునరుత్థానుడవ్వడం వంటి కార్యాలకు అసలు అవసరమే ఉండేది కాదు. దేవుడు అన్ని మతాలను సమానంగా చూసే పక్షంలో, ‘సర్వలోక సువార్త ప్రకటన’ (Great Commission) చేయవలసిన బాధ్యత గానీ, అన్యజనులకు సువార్తను అందించాల్సిన అవసరం గానీ ఉండేది కాదు. అంతేకాదు, ఒకవేళ దేవుడు అన్ని మతాల ఆరాధనలను అంగీకరిస్తున్నట్లయితే, యేసుక్రీస్తు ఆజ్ఞాపించిన ఈ సువార్త పరిచర్య అంతా కేవలం సమయాన్ని వృధా చేయడమే అవుతుంది.

దేవుడు తాను కృపతో అనుగ్రహించిన మార్గాన్ని తప్ప, మరే ఇతర మతాన్ని అంగీకరించడు. సృష్టికర్తకు బదులుగా సృష్టించబడిన వాటిని ఆరాధించే ఏ మతాన్నీ ఆయన అంగీకరించడు. దేవుడు ఎన్నటికీ అబద్ధపు ఆరాధనను అంగీకరించడు. అయితే, ఏ మతానికి చెందిన వారైనా సరే, తమ పాత మార్గాల విషయంలో మారుమనస్సు పొంది, క్రీస్తు నందు విశ్వాసముంచినప్పుడు, దేవుడు అటువంటి ఆరాధకులను నిశ్చయంగా అంగీకరిస్తాడు.

ఈ వ్యాసం మొదట లిగోనియర్ మినిస్ట్రీస్ (Ligonier Ministries) బ్లాగ్‌లో ప్రచురించబడింది.