ప్రేమకు గల ప్రేరణ

సి.ఎస్. లూయిస్ తన ప్రసిద్ధ 20వ శతాబ్దపు గ్రంథం ‘ది స్క్రూటేప్ లెటర్స్’లో ఒక ఆసక్తికరమైన సన్నివేశాన్ని  చిత్రీకరించాడు. అందులో స్క్రూటేప్ అనే ఒక దెయ్యం, తన మేనల్లుడు వర్మ్‌వుడ్‌కు ఉత్తరాలు రాస్తూ కనిపిస్తుంది. అసలు దేవుడు ఈ మనుషులను ఎందుకు అంతగా ప్రేమిస్తున్నాడో అన్న అంతుచిక్కని రహస్యాన్ని ఛేదించాల్సిన అవసరం గురించి చెబుతూ, స్క్రూటేప్ ఇలా రాస్తాడు:

నిజం చెప్పాలంటే, నా అజాగ్రత్త వల్ల ఆ ‘శత్రువు’ నిజంగానే మనుషులను ప్రేమిస్తాడని పొరపాటున అనేశాను. కానీ వాస్తవానికి అది అసాధ్యం. ప్రేమ గురించి ఆయన చెప్పేదంతా ఏదో దాచడానికి వేసిన ఎత్తుగడ మాత్రమే అయి ఉండాలి. వారిని సృష్టించి, వారి కోసం ఆయన ఇంత ప్రయాస పడుతున్నాడంటే, దాని వెనుక కచ్చితంగా ఏదో ఒక స్వార్థపూరితమైన ఉద్దేశం ఉండే తీరుతుంది. ఆయనకు అసాధ్యమైన ఆ ప్రేమ ఉన్నట్లుగా మనం మాట్లాడుకుంటున్నామంటే, ఆ అసలు ఉద్దేశాన్ని కనుగొనడంలో మనం పూర్తిగా విఫలమయ్యామని అర్థం. అసలు వారి ద్వారా ఆయన పొందే లాభం ఏమిటి? అదే అంతుచిక్కని ప్రశ్న… మన ముందున్న అసలైన సవాలు కూడా అదే.  ఆయన నిజంగా ప్రేమించలేడని మనకు తెలుసు; అసలు ఎవరూ అలా ప్రేమించలేరు; అది అసంబద్ధం. ఆయన అసలు ఉద్దేశం ఏమిటో మనం కనిపెట్టగలిగితే ఎంత బాగుంటుందో!

ఆ ప్రశ్నకు సమాధానం వెతికే ప్రయత్నంలో ఆ దుష్టశక్తులు విజయం సాధించాలని మనం కోరుకుందాం (ఎందుకంటే అవి ఎప్పటికీ ఆ రహస్యాన్ని ఛేదించలేవని మనకు తెలుసు). అయితే దేవుని బిడ్డలమైన మనకు మాత్రం, అలాంటి అన్వేషణలతో పనిలేదు. దేవుడు మనల్ని నిస్వార్థంగా ప్రేమిస్తున్నాడని మనం పూర్ణహృదయంతో నమ్ముతాము. ఎందుకంటే, దేవుడు ప్రేమాస్వరూపి (1 యోహాను 4:16). ప్రేమించడం అనేది ఆయన సహజ స్వభావం. పతనానికి ముందు మనం ఏ పాపమెరుగని నిష్కల్మష స్థితిలో ఉన్నప్పుడు ఆయన మనల్ని ప్రేమించాడు; అలాగే, పతనమైపోయిన మన ప్రస్తుత స్థితిలో కూడా ఆయన మనల్ని ప్రేమిస్తూనే ఉన్నాడు. అందుకే యేసు ఇలా సెలవిచ్చాడు: “మీ శత్రువులను ప్రేమించండి… తద్వారా మీరు పరలోకమందున్న మీ తండ్రికి కుమారులుగా ఉంటారు” (మత్తయి 5:44-45).

మన పట్ల దేవునికి ఉన్న ప్రేమ, సిలువపై ఆయన నెరవేర్చిన విమోచన కార్యంలో పరిపూర్ణంగా ఆవిష్కృతమైంది. ‘దేవుడు లోకమును ఎంతో ప్రేమించెను. కాగా ఆయన తన అద్వితీయకుమారునిగా పుట్టిన వానియందు విశ్వాసముంచు ప్రతివాడును నశింపక నిత్యజీవము పొందునట్లు ఆయనను అనుగ్రహించెను’ (యోహాను 3:16). ఇది వర్ణనాతీతమైన ప్రేమ; ఈ ప్రేమను చూసినప్పుడు మనం విస్మయంతో నిశ్చేష్టులమైపోతాం. చార్లెస్ వెస్లీ మాటల్లో చెప్పాలంటే:

ఇంతటి అపారమైన ప్రేమ నాకెలా దక్కింది? ఆ కారణమేమిటో పరలోకమందున్న నా మధ్యవర్తిని అడగండి! కృపా సింహాసనం ఎదుట వేచి ఉన్న ఆ యేసు ముఖారవిందంలోనే, ఆ ప్రేమకు గల అసలు కారణాన్ని మీరు కనుగొంటారు.

అక్కడ నా కోసమే నా రక్షకుడు నిలబడి ఉన్నాడు; తన గాయాలను చూపిస్తూ, తన హస్తాలను చాపుతున్నాడు. దేవుడు ప్రేమాస్వరూపి అని నాకు తెలుసు, నా హృదయాంతరాళంలో నేడు దానిని అనుభవిస్తున్నాను. యేసు సజీవుడు, ఆయన ఇప్పటికీ నన్ను ప్రేమిస్తూనే ఉన్నాడు!

మన పట్ల దేవునికి ఉన్న ప్రేమని లేఖనాలు వెల్లడి చేసే విధానమే, తిరిగి ఆయన పట్ల మనలో ప్రేమాగ్నిని రగిలిస్తుంది. అంతటి అద్భుతమైన సత్యాల వెలుగులో, మనం ఆయనను తిరిగి ప్రేమించకుండా ఎలా ఉండగలం? దేవుని అద్వితీయ కుమారుడు సిలువపై చేసిన త్యాగమే, చల్లారిపోయిన మన హృదయాలను వెచ్చబరిచే ‘చలిమంట’ వంటిది. ప్రసంగీకులమైన మన కోసం దేవుడు చేసిన ఆ మహా త్యాగంతో పోలిస్తే, పరిచర్యలో మనం చేసే ఏ త్యాగమైనా పెద్దదేమీ కాదు. మన ఆత్మలనే దహన గదులలో ఆ అగ్ని ఆరిపోకుండా రగిలించడానికి పరిశుద్ధాత్మ దేవుడు ఈ సత్యాన్నే ఉపయోగిస్తాడు. అప్పుడు మనలోని ఆసక్తి ఎన్నటికీ ఆరిపోని జ్వాలగా మారుతుంది. ఐజాక్ వాట్స్ తన ప్రసిద్ధ కీర్తన చివరి చరణంలో ఈ సత్యాన్ని అద్భుతంగా వివరించాడు:

సమస్త ప్రకృతి సామ్రాజ్యమే నా సొంతమైనా,
ఆయనకు అర్పించడానికి అది అత్యల్పమైన కానుక అవుతుంది;
ఇంతటి అద్భుతమైన, ఇంతటి దివ్యమైన ఈ మహాప్రేమ
నా ప్రాణాన్ని, నా ఆత్మను, నా సర్వస్వాన్ని సమర్పించమని అడుగుతోంది.

అయితే, మనం కేవలం దేవునిని మాత్రమే ప్రేమించి ఊరుకోకూడదు; దేవుడు ఎవరినైతే ప్రేమించాడో, ఇంకా ప్రేమిస్తూనే ఉన్నాడో వారి పట్ల కూడా మన ప్రేమను కనబరచాలి. దేవుని ప్రేమ చేరుకోవాల్సిన వారికి ఆ ప్రేమను చేరవేసే వాహకాలుగా (సాధనాలుగా) మనం మారాలి.  నశించిపోతున్న ఆత్మలను దేవుని ఉగ్రత గురించి హెచ్చరించడమే కాకుండా, క్రీస్తు యేసునందు ఆయన చూపిన ఆ అపారమైన ప్రేమను స్వీకరించమని వారిని బ్రతిమాలాలి; ఇందుకోసం ఖండాంతరాలనైనా, సముద్రాలనైనా దాటడానికి మనం సిద్ధపడాలి. నిజానికి, దేవుని ప్రేమలోని లోతు మనకు నిజంగా అర్థమైతే, మనం తప్పకుండా అలా చేసి తీరుతాము!

అపొస్తలుడైన పౌలు ఈ మాటలు చెప్పడంలో ఉన్న అసలు తాత్పర్యం ఇదే:

క్రీస్తు ప్రేమ మమ్మును బలవంతము చేయుచున్నది; ఏలాగనగా అందరికొరకు ఒకడు మృతిపొందెను గనుక అందరును మృతిపొందిరనియు మేము నిశ్చయించుకొనియున్నాము. . . . కావున దేవుడు మా ద్వారా వేడుకొనినట్టు మేము క్రీస్తుకు రాయబారులమై – దేవునితో సమాధానపడుడని క్రీస్తు పక్షముగా మిమ్మును బతిమాలుకొనుచున్నాము. -(2 కొరింథీయులకు 5:14, 20)

మీ సువార్త పరిచర్యకు ఈ ప్రేమే చోదకశక్తిగా లేకపోతే, మీరు మీ పూర్తి శక్తిసామర్థ్యాలతో సేవ చేయడం లేదని స్పష్టమవుతోంది.

దేవుడు మనపై చూపిన ఆ మహాప్రేమ వెలుగులో మనం ఆయనను ప్రేమించడం మొదలుపెడితే, ఆయన వధువైన సంఘాన్ని ప్రేమించడం కూడా మనకు సహజంగానే అలవడుతుంది. అప్పుడు తన సొంత రక్తంతో ఆయన సంపాదించుకున్న దేవుని ప్రజలు మనకు అత్యంత ప్రియమైన వారుగా, అమూల్యమైన వారుగా మారుతారు. ఫలితంగా, మనం కూడా పౌలుతో కలిసి వారి కోసం ఇలా ప్రార్థించగలము:

క్రీస్తు మీ హృదయములలో విశ్వాసము ద్వారా నివసించునట్లుగాను, తన మహిమైశ్వర్యముచొప్పున మీకు దయచేయవలెననియు, మీరు దేవుని సంపూర్ణతయందు పూర్ణులగునట్లుగా, ప్రేమయందు వేరు పారి స్థిరపడి, సమస్త పరిశుద్ధులతో కూడ దాని వెడల్పు పొడుగు లోతు ఎత్తు ఎంతో గ్రహించుకొనుటకును, జ్ఞానమునకు మించిన క్రీస్తు ప్రేమను తెలిసికొనుటకును తగిన శక్తిగలవారు కావలెననియు ప్రార్థించుచున్నాను. (ఎఫెసీయులకు 3:17-19)

ఈ లక్ష్యాన్ని చేరుకోవడానికి, దేవుడు మనకు అనుగ్రహించే సమస్త శక్తితోను, బలముతోను మనం ప్రయాసపడి పోరాడుదాం.

సి.ఎస్. లూయిస్ ఊహించిన ఆ నరకపు దయ్యాలు, మనుషులను ప్రేమిస్తున్నానని దేవుడు చెప్పడం వెనుక ఉన్న ‘అసలు మర్మాన్ని’ ఛేదించలేక ఇప్పటికీ వ్యర్థంగా శ్రమిస్తూనే ఉన్నాయి.  అయితే మనకు మాత్రం ఆ ప్రేమే చోదకశక్తి. అది మనల్ని దేవుని వైపు నడిపించడమే కాకుండా, ఆయన సృష్టించి విమోచించిన ప్రజలను కూడా ప్రేమించేలా మనల్ని పురికొల్పుతుంది.  అందుకే, జాన్ కెంట్ మాటల్లో చెప్పాలంటే, మన అంతరంగంలో ఇలా పాడుకుంటాం:”

ఓ నా ప్రాణమా, ఇంతటి గొప్పదైన, శ్రేష్ఠమైన, ఉచితమైన దైవప్రేమను ఎల్లప్పుడూ ధ్యానించు; పవిత్రమైన విస్మయంలో మునిగిపోయి, “ప్రభూ, నా పట్ల ఇంతటి ప్రేమ ఎందుకు?” అని అడుగు. హల్లెలూయా! ఆయన కృప నిరంతరం ఏలుచున్నది!

ఈ వ్యాసం మొదట లిగోనియర్ మినిస్ట్రీస్ (Ligonier Ministries) బ్లాగ్‌లో ప్రచురించబడింది.