మానవ స్వభావం ప్రాథమికంగా మంచిదా లేక పూర్తిగా పాపపూరితమైనదా?

మానవులు స్వభావరీత్యా మంచివారనే భావన, ప్రాచీన కాలంలోని ‘పెలాజియన్’ (Pelagian) తప్పుడు సిద్ధాంతాన్ని ప్రతిధ్వనిస్తుంది. ఆదాము చేసిన పాపం కేవలం అతనిని మాత్రమే ప్రభావితం చేసిందని ఆ సిద్ధాంతం ఉద్ఘాటించింది. దాని ప్రకారం, ఆదాము పతనం వల్ల మానవ స్వభావం ఏ రకమైన ప్రభావానికి గురికాలేదు. కానీ పరిశుద్ధ లేఖనాలు దీనికి విరుద్ధంగా బోధిస్తున్నాయి; ఆదాము పాపం అతని ద్వారా సహజంగా జన్మించిన సంతానమంతటినీ ప్రభావితం చేసిందని బైబిలు నొక్కి చెబుతోంది (రోమా. 5:12-14).  మనం స్వభావరీత్యా “ఉగ్రతకు పాత్రులమైన పిల్లలము” (ఎఫెసీ. 2:3). 

TULIP అనే సంక్షిప్త నామంలోని ‘T’ అక్షరం సూచించే “సంపూర్ణ భ్రష్టత” (Total Depravity) వెనుక ఉన్న వేదాంత ఉద్దేశ్యం ఇదే. మరో మాటలో చెప్పాలంటే, పాపం మనలోని ప్రతి అంశాన్ని అంటే – హృదయం, మనస్సు, శరీరం మరియు ఆత్మను – పూర్తిగా కలుషితం చేసింది (యేసుక్రీస్తు తప్ప). ఈ సిద్ధాంతం పాత, కొత్త నిబంధనల అంతటా కనిపిస్తుంది (ఉదా: ఆది. 6:5; కీర్తన. 14:1-3; 143:2; ప్రసంగి 7:20; యెషయా 64:6; మార్కు 7:18-23; రోమా. 1:21-32; 3:10-18, 23; 8:5-8; గలతీ. 4:3; ఎఫెసీ. 2:1-3; 4:17-19; తీతు 3:3).

క్రైస్తవులు కొన్నిసార్లు గందరగోళానికి గురయ్యే అవకాశం ఉంది; ఎందుకంటే దేవుడు నరులను తన స్వరూపంలో సృష్టించాడని (ఆది. 1:26-27), తాను సృష్టించినదంతా మంచిదిగా ఉందని (31వ వచనం) లేఖనాలు బోధిస్తున్నాయి. దేవుడు సృష్టించిన ప్రతిదీ మంచిదైతే, ఆయన సృష్టించిన మానవ స్వభావం కూడా కచ్చితంగా మంచిదే అయి ఉండాలి కదా? అవును, ఆదిలో సృష్టించబడినప్పుడు మానవ స్వభావం మంచిదిగానే ఉంది.

అయితే, మానవ స్వభావంలో ఒక భాగమే మానవ చిత్తం (will). సృష్టించబడిన తమ చిత్తాలను దేవుని చిత్తానికి సంపూర్ణంగా అనుగుణంగా ఉంచుకుంటూ, ఆయనకు విధేయత చూపాల్సిన బాధ్యత మొదటి మానవులపై ఉంది. దానికి భిన్నంగా, వారు దేవునికి అవిధేయత చూపారు. సాతాను వలెనే వారు కూడా తమ చిత్తాన్ని దేవుని చిత్తానికి వ్యతిరేక దిశలో  మళ్లించి, ఈ లోకంలోకి మరియు తమ స్వంత స్వభావంలోకి పాపాన్ని, దుఃఖాన్ని ప్రవేశపెట్టారు. 

మరో మాటలో చెప్పాలంటే, వారు పాపం చేశారు. వారు అలా చేసినప్పుడు, మానవ స్వభావం వక్రీకరించబడింది మరియు కలుషితమైపోయింది. ఏ స్వభావం నుండి పుట్టిందో అదే స్వభావాన్ని కలిగి ఉంటుంది (Like begets like) అనే సూత్రం ప్రకారం, మానవులందరూ ఇప్పుడు పతనమైన, భ్రష్టమైన స్వభావంతోనే జన్మిస్తున్నారు. మానవులు ఇప్పుడు పాపానికి బానిసలుగా జన్మిస్తున్నారు.

అందుకే, “ప్రతి ఒక్కరూ కొంచెం పాపం చేస్తారులే” అనే వాదన కూడా తప్పు. సాధారణంగా మనం మనల్ని ఇతర మనుష్యులతో పోల్చుకుంటూ ఉంటాము; అలా పోల్చుకునేటప్పుడు కూడా అత్యంత హీనమైన వ్యక్తులనే (worst specimens) నమూనాలుగా ఎంచుకుంటాము. మనం మనల్ని అడాల్ఫ్ హిట్లర్, జోసెఫ్ స్టాలిన్ లేదా మావో జెడాంగ్ వంటి వారితో పోల్చుకోవడానికి ఇష్టపడతాము. లక్షలాది మందిని చంపకుండా మనల్ని మనం నిగ్రహించుకున్నంత మాత్రాన, మన గురించి మనం గొప్పగా అనుకోవడం సులభం. 

కానీ దేవుని వాక్యం పాపాన్ని కొలిచే ప్రమాణం ఇది కాదు. దేవుని చిత్తమే అసలైన ప్రమాణం, ఆ చిత్తానికి పరిపూర్ణంగా విధేయత చూపడమే ఆయన నియమం. “ఎవడైనను ధర్మశాస్త్రమంతయు గైకొనియు, ఒక్క ఆజ్ఞ విషయములో తప్పిపోయిన యెడల అతడు అన్నిటి విషయములోను అపరాధియగును” (యాకోబు 2:10; గలతీ. 3:10 చూడండి). 

ప్రశ్న ఇది కాదు: “ఈ రోజు మీరు లక్షలాది మందిని చంపకుండా నిగ్రహించుకున్నారా?” అని. అసలైన ప్రశ్న ఏమిటంటే: “ఈ రోజు మీరు మీ పూర్ణహృదయముతోను, పూర్ణఆత్మతోను, పూర్ణమనస్సుతోను మీ దేవుడైన ప్రభువును పరిపూర్ణంగా ప్రేమించారా? అలాగే మీ పొరుగువానిని మీవలె పరిపూర్ణంగా ప్రేమించారా?” (మత్తయి 22:37-39). 

దీనిని పరిపూర్ణంగా చేయడంలో మీరు ఎన్నిసార్లు విఫలమయ్యారు? అది కేవలం “కొంచెమేనా”? కాదు. మనం ఇందులో చాలాసార్లు విఫలమవుతున్నాము, అంటే మనం చేసే పాపం చాలా ఎక్కువ అని అర్థం. అందుకే మనకు యేసుక్రీస్తు యొక్క పరిపూర్ణ నీతి ఎంతో అవసరం. ధర్మశాస్త్రాన్ని పరిపూర్ణంగా నెరవేర్చిన ఏకైక వ్యక్తి ఆయనే.

ఈ వ్యాసం మొదట లిగోనియర్ మినిస్ట్రీస్ (Ligonier Ministries) బ్లాగ్‌లో ప్రచురించబడింది.