అసాధారణమైన సాధారణత

మన జీవితాలలో గౌరవానికి, విలువకు, యోగ్యతకు ఏదైనా ఆధారాన్ని కనుగొనాలని మనందరిలో సర్వసాధారణంగా కనిపించే ఆకాంక్షను నేను నా పుస్తకం ‘ది హంగర్ ఫర్ సిగ్నిఫికెన్స్’లో విశ్లేషించాను. ఆ సమయంలో నేను ఇలా రాశాను: “ఆధునిక మానవుడిలో ఒక తీవ్రమైన శూన్యత ఉంది. మనం అనుభవించే ఈ ఖాళీని కొత్త కారుతోనో, మంచి ఉద్యోగంతోనో, పెద్ద ఇల్లుతోనో తీర్చలేము. ప్రతి మానవ జీవితం ముఖ్యమైనదని అర్థం చేసుకోవడం ద్వారా మాత్రమే దానిని పూరించగలము. మన జీవితాలను అర్థరహితంగా మార్చలేము.”

ప్రాముఖ్యత మరియు మానవ గౌరవం కోసం ఆధునిక అన్వేషణకు, మనం జీవిస్తున్న సాంస్కృతిక ప్రపంచ దృష్టికోణంలోకి చొచ్చుకుపోయిన అపారమైన నిరాశా వాతావరణం తరచుగా ప్రేరణగా నిలుస్తుంది. మనం బురద నుండి అదృష్టవశాత్తు ఉద్భవించిన విశ్వ యాదృచ్ఛిక జీవులమని మనకు పదేపదే చెబుతుంటారు. మన మూలాలు అర్థరహితమైనవని, మన గమ్యం వినాశనమేనని అంటారు. అయినప్పటికీ, నిరాశకు సంబంధించిన ఆ రెండు ధ్రువాల మధ్య, ప్రాముఖ్యత మరియు గౌరవం కోసం చేసే అన్వేషణ తరచుగా ఒక అత్యవసర భావనతో కూడుకుని ఉంటుంది.

టేబుల్‌టాక్ యొక్క ఈ సంచికలో, మనం శ్రేష్ఠత కోసం చేసే అన్వేషణను పరిశీలిస్తున్నాము. ఇది చాలా సందర్భాలలో, ప్రాముఖ్యత కోసం మనకున్న ప్రాథమిక ఆకాంక్షతో విడదీయరాని విధంగా ముడిపడి ఉంటుంది. శ్రేష్ఠత కోసం చేసే అన్వేషణకు విభిన్నమైన, కొన్నిసార్లు పరస్పర విరుద్ధమైన ప్రేరణలు ఉండవచ్చు. ఆ అన్వేషణ, మనం నిమగ్నమై ఉన్న ఏదైనా విషయంలో రాణించాలనే కేవలం ఒక కోరికపై ఆధారపడి ఉండవచ్చు. ఒకవైపు, ఈ రకమైన శ్రేష్ఠతకు ప్రేరణ పోటీలో ఆధిపత్యం చెలాయించడం కావచ్చు. చారిత్రాత్మకంగా, మనం మన మానవత్వాన్ని ‘హోమో సేపియన్స్’ అనే పదంతో నిర్వచించుకున్నాము. పంతొమ్మిదవ శతాబ్దపు శూన్యవాద తత్వవేత్త అయిన ఫ్రెడ్రిక్ నీచే, మానవ ఉనికిని ఎక్కువగా నిర్వచించేది మన జ్ఞానం (సేపియన్స్) కాదని, మన అధికార కాంక్ష, జయించాలనే మన సంకల్పమేనని వాదించారు. నిరంకుశులను, నియంతలను నడిపించే అధికార దాహాన్ని మనం సాధారణంగా చెడుగా చూస్తాం, కానీ నీచే దానిని ఒక సద్గుణంగా భావించాడు. అతని దృష్టిలో, అతీత మానవుడు (übermensch) అంటే అన్నింటికంటే మించి ఒక విజేత. తనలో సహజంగా ఉన్న అధికార కాంక్షను అదుపు లేకుండా వదిలేయడమే కాకుండా, అందుబాటులో ఉన్న ప్రతి మార్గాన్ని ఉపయోగించి దాన్ని తీవ్రంగా సంతృప్తి పరచుకునేవాడే అతీత మానవుడు.మనం జీవిస్తున్న ఈ ప్రపంచంలో, ఇతరులపై ఆధిపత్యం చెలాయించడానికి, అత్యున్నత అధికార స్థానాన్ని అధిష్టించడానికి  ‘అధికారం కోసం చేసే తపన’ అనేది తరచుగా కార్పొరేట్ నిచ్చెన పైకి ఎగబాకాలనే కోరికగా పరిగణించబడుతోంది. ఈ కోణంలో చూస్తే, బలహీనులపై ఆధిపత్యం చెలాయించాలనే పోటీతత్వపు వాంఛ అనేది సహజమైన మానవత్వానికి నిదర్శనం కాదు; అది మానవ స్వభావంలోని అంతర్గత పతనానికి ఒక నిదర్శనం. ఇది మనలో ప్రతి ఒక్కరి హృదయంలోనూ దాగి ఉన్న లోతైన భ్రష్టతకు ప్రతిరూపం.

మరోవైపు, అత్యుత్తమంగా రాణించాలనే బలమైన కోరిక, సాధన లక్ష్యాలను చేరుకునే ప్రయత్నం నుండి ఉద్భవించవచ్చు. ప్రతి మనిషిలోనూ అంతర్లీనంగా ఉండే ‘ప్రాముఖ్యతను పొందాలనే ఆకాంక్ష’ అనేది స్వతహాగా ఏమీ పాపపూరితమైన కోరిక కాదు. ప్రాముఖ్యతను ఆశించే ఈ గుణం మనకు మన సృష్టికర్త ప్రసాదించినదే నా నమ్మకం. ఆయన పోలికతో సృష్టించబడిన జీవులుగా, మనకు ఉన్న గౌరవం మన సొంత అంతర్గత గుణం వల్ల కలిగినది కాదని, అది బయటి నుండి లభించినదని మనకు తెలుసు. అంటే, ఇది దేవుడు మనకు ప్రసాదించిన ఒక గౌరవం. దేవుడు మనల్ని విలువైనవారిగా పరిగణిస్తారు కాబట్టే, మనకు విలువ మరియు ప్రాముఖ్యత ఉన్నాయి. మన సామర్థ్యానికి తగినట్లుగా అత్యుత్తమ స్థాయి నైపుణ్యాన్ని మరియు విజయాలను సాధించే దిశగా కృషి చేయమని దేవుడే మనల్ని పిలుస్తున్నారు. ఈ లోకంలో వినియోగించుకోవడానికి అవసరమైన వరాలను మనం ఆయన నుండే పొందుతాము. ఆ వరాలను విశ్వాసంతో సద్వినియోగం చేసుకోవడమే, అత్యుత్తమంగా రాణించాలనే మన ఆకాంక్షకు ప్రేరణగా నిలవాలి. స్వతహాగా, ప్రాముఖ్యతను ఆశించడం చెడ్డ విషయమేమీ కాదు, కానీ నిజానికి, మానవ హృదయంలో స్పందించే అటువంటి యోగ్యమైన కోరికలు అదుపు తప్పగలవు. ప్రాముఖ్యతను ఆశించడాన్ని దైవిక నైతిక విలువలతో నియంత్రించకపోతే, అది సులభంగా నీచే  ప్రతిపాదించిన అధికార కాంక్షగా మారిపోతుంది.

శ్రేష్ఠతను సాధించాలనే ప్రయత్నం వెనుక ఉన్న సరైన ఉద్దేశ్యం, దేవునిని మహిమపరచడమే. ఆయన మహిమకు సాక్షులుగా ఉండటమే మనం సృష్టించబడిన ప్రధాన ఉద్దేశ్యం. దేవుని మహిమకు సాక్ష్యంగా నిలవని విషయం ఏదైనా ఉందంటే, అది సాధారణ స్థితితోనే సరిపెట్టుకునే ధోరణి లేదా ఉన్న స్థితి పట్ల కలిగే ఆత్మతృప్తి. దానికి భిన్నంగా, క్రీస్తు యేసునందు మనకు లభించిన ఆ ఉన్నతమైన పిలుపును అందుకోవాలని లేఖనాలు మనల్ని ఆహ్వానిస్తున్నాయి. బద్ధకంలో మునిగిపోయి ఉంటే అటువంటి ఉన్నతమైన పిలుపును సాధించడం సాధ్యం కాదు. బద్ధకం మరియు సోమరితనం అనేవి పవిత్ర లేఖనాలచే తీవ్రంగా ఖండించబడిన రెండు దుర్గుణాలు. మనం శ్రేష్ఠతను సాధించడంలో విఫలమవడానికి అతిపెద్ద కారణం, శ్రేష్ఠతను సాధించగలిగేంత స్థాయిలో పనిచేయడానికి మనం ఇష్టపడకపోవడమే. శ్రద్ధతో కూడిన, క్రమశిక్షణతో కూడిన శ్రమ లేకుండా ఏ యోగ్యమైన కార్యంలోనూ ఎవరూ శ్రేష్ఠతను సాధించలేరు. ఈ విషయంలో విజయానికి శత్రువు సోమరితనం. మరోవైపు, అత్యంత పవిత్రమైన మానవ హృదయంతో కూడా, శ్రేష్ఠత కోసం చేసే అన్వేషణ ఎల్లప్పుడూ భ్రష్టమైన అహంకార భావనతో మలినమై ఉంటుంది. ఒకవేళ మనం ఈ ప్రపంచంలో సాధ్యమైన అత్యున్నత లక్ష్యాలను సాధించినా, అపూర్వమైన రీతిలో మానవ విజయ శిఖరాలను అధిరోహించినా, మనం ఉత్తమంగా చూసినా కూడా, దేవుని మహిమను మరియు క్రీస్తు యేసునందు మనకు లభించిన అమూల్యమైన విమోచనను గూర్చి తప్ప మరే విషయంలోనూ గొప్పలు చెప్పుకోవడానికి అర్హత లేని నిష్ప్రయోజనమైన సేవకులుగానే మిగిలిపోతాము.

కాబట్టి మనం రాణించడానికి ప్రయత్నిద్దాం, మనం చేసే ప్రతి పనిలోనూ సాధ్యమైనంత అత్యున్నత స్థాయి శ్రేష్ఠతను సాధించడానికి మన సహనపు అత్యున్నత హద్దులను దాటుదాం, అదే సమయంలో మన శ్రమ విలువను పాడుచేయగల అహంకారమనే దుష్ట ప్రేరణ పట్ల ఎల్లప్పుడూ అప్రమత్తంగా ఉందాం. మనం కష్టపడి పనిచేద్దాం, దేవుని మహిమ కొరకు రాణిద్దాం. సోలి డియో గ్లోరియా.

చివరికి, తడి బుధవారం మధ్యాహ్నాల కోసం అత్యుత్తమ ప్రశ్న “నాకు ఏమనిపిస్తోంది?” అనేది కాదు, “నాకు ఏమి తెలుసు?” అనేది.

ఈ వ్యాసం మొదట లిగోనియర్ మినిస్ట్రీస్ (Ligonier Ministries) బ్లాగ్‌లో ప్రచురించబడింది.