నేను ఇరుక్కుపోయినట్లు అనిపించినప్పుడు

నేను ఐర్లాండ్‌లో పెరుగుతున్నప్పుడు, మాకు తడి బుధవారపు మధ్యాహ్నాలు చాలానే ఉండేవి. వారాంతాలకు బాగా మధ్యలో చిక్కుకుపోయి, ముందున్న సాయంత్రమంతా హోంవర్క్‌తో, తడిసి ముద్దవుతున్న చినుకులలో పాఠశాల నుండి నడుచుకుంటూ తిరిగి వచ్చినట్లు నాకు గుర్తుంది. తడితో పేజీలు రెపరెపలాడుతున్న పుస్తకాల బరువుతో, చీలమండల వద్ద నీరు లోపలికి కారి కాలివేళ్ల వద్ద బయటకు వస్తున్న సాక్సులతో, నేను స్నానం చేస్తున్న పిల్లిలా సంతోషంగా ఉండేవాడిని (అయితే అంత క్రూరంగా మాత్రం కాదు).

ఆత్మకు దాని తడి బుధవారపు మధ్యాహ్నాలు తెలుసు. దారితప్పినవారందరం, ఆదాము ఎంపికతో నాశనమైన ఈ ప్రపంచం గుండా ఇంటికి నడుస్తాము. పతనత్వం ప్రతి ఆనందాన్ని నీరుగారుస్తుంది. అపరాధం, సిగ్గు, పశ్చాత్తాపంతో నిండిన భారాలు మన భుజాలను పట్టి పీడిస్తాయి. అంతర్గత భయాలు, బాహ్య సమస్యలు ఉరుములా నల్లగా కమ్ముకుంటాయి. ఆదరించే తండ్రి పరుగెత్తుకొచ్చే అడుగుల చప్పుడు, ఆయన బలమైన చేతులు మన చుట్టూ కౌగిలించుకోవడం, ఆయన కన్నీళ్లు మన చెంపలపై వెచ్చగా, ఉప్పగా పడటం వంటివి ఇంకా వినాలని మనం తపిస్తాం. కానీ నిరాశాపూరితమైన ఆకాంక్షలే నిరంతర తోడుగా మనల్ని వెంటాడుతాయి. మన ఉత్తమ క్షణాలకు ఎప్పుడూ అంతరాయం కలుగుతుంది; వారం మధ్యలో బడికి వెళ్లే బాలుడికి వారాంతం ఎలాగైతే దూరంగా ఉంటుందో, పరలోకం కూడా ఎప్పటికీ దూరంగా ఉన్నట్లే మనకు అనిపిస్తుంది.

ఇలాంటి అత్యంత క్లిష్టమైన సమయాలకు వివరణ లభించదు. ఏ ఒక్క నిర్దిష్ట పాపం, వైఫల్యం, లేదా తప్పు దీనికి కారణంగా నిలవదు. మనకు ఏదో వెలితిగా అనిపిస్తుంది, కానీ ఎందుకో తెలియదు (కీర్తనలు 42:5). ఈ దూరపు స్థితిలో, భావోద్వేగాల మీద ఆధారపడి నిర్మించబడిన ఒక చీకటి వేదాంతానికి మనం సులభంగా బలి అవుతాము. ఒక నిరుత్సాహకరమైన అనివార్యత ఎదురవుతుంది: దేవుడు మాట్లాడుతున్నాడని మనకు అనిపించదు, కాబట్టి మనం బైబిలు చదవడం మానేస్తాము. దేవుడు వింటున్నాడని మనకు అనిపించదు, కాబట్టి మనం ప్రార్థనలు చేయడం మానేస్తాము. జడత్వం అన్నింటినీ నీరుగారుస్తుంది; మనం ఎక్కడికీ కదలం. ఏమి చేయాలి?

మొదట, గుర్తుంచుకోండి: మీరు ఒంటరివారు కాదు. దేవుని పిల్లలందరూ ఇంతకుముందు ఈ మార్గాలలో నడిచారు. కీర్తనకారులు ఎంత తరచుగా తాము విడిచిపెట్టబడ్డామని భావించినప్పటికీ, వారు పాటల ద్వారా దేవునిని చేరుకున్నారు. దావీదు ఇలా మొఱ్ఱపెట్టాడు: “యెహోవా, ఎన్నాళ్లవరకు నన్ను మరచిపోవుదువు? నిత్యము మరచెదవా?” (కీర్తన. 13:1). కోరహు కుమారులు ఇలా అడిగారు, “నా ప్రాణమా, నీవు ఏల క్రుంగియున్నావు? నాలో నీవేల తొందరపడుచున్నావు?” (కీర్తన. 42:5). ఈ పరిశుద్ధులు ప్రభువు సన్నిధికి వచ్చి, దేవుడు తమ నుండి తన ముఖాన్ని ఇంకెంతకాలం దాచిపెడతాడని అడుగుతున్నారు. ఇక్కడ ఒక పాఠం ఉంది: మంచివాళ్ళు తరచుగా తాము ఉన్నదానికంటే అధ్వాన్నంగా ఉన్నామని భావిస్తారు. ఈ వ్యక్తులు గాఢమైన నిరాశతో కూడిన క్షణంలో ప్రారంభిస్తారు, కానీ వారు అక్కడితో ముగిసిపోరు. కీర్తనకారులు వేదన పడుతున్నప్పుడు, వారి హృదయాల నుండి లేఖనాలు వెలువడతాయి. ఆ చీకటిలో, తాము విడిచిపెట్టబడ్డామనే భావన కింద, దేవుడు ఇంకా అక్కడే ఉండి, వారికి మాటలను ఇస్తూ, దేవుని వైపు వారికి సహాయం చేస్తూ, బైబిలును ప్రేరేపిస్తున్నాడు. మనం భావించే దానికంటే యెహోవా ఎల్లప్పుడూ మనకు సమీపంగా ఉంటాడు.

రెండవదిగా, ఆయనతో మీ సహవాసానికి అడ్డుగా ఉన్న ఏదైనా “బాధాకరమైన” మార్గం ఉందేమో వెతకమని దేవుణ్ణి అడగండి (కీర్తనలు 139:24). “దుఃఖం” అనే పదానికి మూలాలు ఆదాము యొక్క చేదు ఎంపిక వరకు విస్తరించి ఉన్నాయి (“దుఃఖం,” “శ్రమ,” మరియు “నొప్పి” అనేవి ఒకదానికొకటి సంబంధం ఉన్న హెబ్రీ పదాలు; ఆదికాండము 3:16–17). తోటలో, మన మొదటి తండ్రి దేవుణ్ణి మించిన మెరుగైన జీవితం కోసం ప్రయత్నించే ఒక కుటుంబ సంప్రదాయాన్ని ప్రారంభించాడు. సమాధులతో నిండిన ప్రపంచం అతని విజయ గాథను చెబుతుంది. కానీ నిరాశ చెందకండి: అటువంటి దైవభక్తి లేని ఎంపికల యొక్క “ఇష్టాన్ని” మరియు “చేయడాన్ని” మీ నుండి తొలగించడానికి మంచి వైద్యుడు మరణించాడు (ఫిలిప్పీయులకు 2:12–13).

పాపం మాత్రమే కాకుండా, మన హృదయాలలో ఉన్న కలుపు మొక్కల కోసం, అంటే ఆత్మ నుండి జీవాన్ని అడ్డగించే విషపూరితమైన కోరికల కోసం కూడా మనం వెతకాలి. విత్తేవాడి ఉపమానంలో యేసు మూడింటిని గుర్తించాడు: జీవితంలోని తీరికలేనితనం, డబ్బు చెప్పే అబద్ధాలు, మరియు ఇతర విషయాల పట్ల కోరిక (మార్కు 4:19). కలుపు మొక్కలు పెరిగిపోతుంటే, మనం ఎప్పటికీ బాగుండలేము. వాటిని నాశనం చేయడానికి, మెరుగైన జీవితం గురించిన గొప్ప ఆలోచనలనే పరలోకపు కలుపు సంహారిణితో ఆత్మ సిద్ధంగా ఉంటుంది (రోమా 8:5; ఫిలిప్పీ 4:8; కొలొస్సయి 3:1–4). క్రీస్తుతో ఐక్యమై, మనం నూతన జీవితంలో నడుస్తాము (రోమా 6:1–14).

మూడవదిగా, మిమ్మల్ని మీరు పరీక్షించుకోండి: దైవ సంకల్పంతో మీరు సమాధానంగా ఉన్నారా? రహస్యంగా కోపంగా ఉన్నా మీరు  దేవునికి దగ్గరవ్వడం కష్టం. ఇష్టం లేని భారాలు ప్రార్థనకు స్నేహితులుగా ఉండి, మన కోరికను రేకెత్తించి, మనల్ని ఆయనకు దగ్గర చేస్తాయి (కీర్తనలు 55:22). కానీ మనం వాటిని పట్టుకొని ఉండటానికే ఇష్టపడితే, అవి చెప్పని ఏనుగుల వలె ప్రార్థన గదిని నింపేసి, ఆయనకు దగ్గరవ్వాలనే మన కోరికను మొద్దుబార్చేస్తాయి. దేవునితో నిజాయితీగా ఉండండి; మీరు అప్పగించాల్సిన ప్రతి భారాన్నీ ఆయన మోయగలడు.

ప్రతి వేదనకూ దేవుడే మూలకారణమని గుర్తించడం గొప్ప శాంతిని కలిగిస్తుంది. మనల్ని ముంచెత్తే ఆ అలలు ఆయనవే (కీర్తన 42:7). ప్రతి కష్టంలోనూ ఆయనే ప్రధాన కర్తగా ఉంటారు (కీర్తన 66:10–12). అయినప్పటికీ, ఆ పరిస్థితుల్లోనూ దేవుడు మన పక్షాన ఉంటారు. విశ్వాస జీవితంలో ‘స్వార్థాన్ని విడనాడటం’ మరియు ‘దేవుని చిత్తానికి లోబడటం’ అనేవి నేర్చుకోవాల్సిన మొదటి మరియు చివరి పాఠాలు. అయితే జాన్ న్యూటన్ చెప్పింది అక్షరాలా నిజం—”నిరాశ అనే పాఠశాలలో కొంతకాలం శిక్షణ పొందకుండా” ఈ పాఠాలను నేర్చుకోవడానికి ఇష్టపడేవారు చాలా తక్కువ మందే ఉంటారు.

ఒకవేళ చీకటి తొలగిపోకపోతే? తరచుగా, పైకి వెళ్ళడానికి ఉత్తమ మార్గం కేవలం నమ్మడం మరియు విధేయత చూపడమే. యోబు సహనాన్ని గమనించండి (యోబు 23:8–12). తీవ్రమైన చీకటిని ఎదుర్కొంటూ, అతను గందరగోళం నుండి (వచనాలు 8–9), విశ్వాసం ద్వారా (వచనం 10), మరియు ప్రతిష్ఠ వరకు (వచనాలు 11–12) ఎలా పయనించాడో చూడండి. పతనమైన ఈ లోకంలో, తాను అనుభూతి చెందగలిగే దానికంటే ఎక్కువ దైవజ్ఞానశాస్త్రాని తాను ఎల్లప్పుడూ తెలుసుకోగలనని యోబు గ్రహించాడు. విశ్వాసం ఆ అగాధాన్ని పూడ్చి, భావోద్వేగాల హస్తం ఎల్లప్పుడూ తాకలేని ఒక స్థాయికి అతన్ని తీసుకువెళుతుంది (హెబ్రీయులు 11:1).

“నేను నడచుమార్గము ఆయనకు తెలియును ఆయన నన్ను శోధించిన తరువాత నేను సువర్ణమువలె కనబడుదును.” (యోబు 23:10). మన అత్యంత భయంకరమైన భయాల కన్నా సత్యమైన ఒక ఆధారము ఈ ప్రయాణానికి విశ్వాసానికి ఉంది, అందువలన మనం ఆయనను హత్తుకొని ఉంటాము, ఎందుకంటే ఆయన మనలను హత్తుకొని ఉంటాడు (వచనాలు 11–12). ఒక బొమ్మను పట్టుకున్న టెర్రియర్ కుక్కలా, యోబు ఈ సత్యాన్ని దాని పూర్తి విలువకు గట్టిగా పట్టుకుంటాడు. తాను దేవుణ్ణి పట్టుకొని ఉన్నట్లు అతనికి అనిపించదు, కానీ తనను ఎన్నటికీ విడిచిపెట్టని ఒక బలమైన హస్తం తనను పట్టుకొని ఉండటాన్ని విశ్వాసం చూస్తుంది.

చివరికి, తడి బుధవారం మధ్యాహ్నాల కోసం అత్యుత్తమ ప్రశ్న “నాకు ఏమనిపిస్తోంది?” అనేది కాదు, “నాకు ఏమి తెలుసు?” అనేది.

ఈ వ్యాసం మొదట లిగోనియర్ మినిస్ట్రీస్ (Ligonier Ministries) బ్లాగ్‌లో ప్రచురించబడింది.