బైబిల్‌ను ఎవరు రాశారు?

బైబిల్‌ను ఎవరు రాశారు? దేవుడే రాశాడు.

దీనిని ఇంకా స్పష్టంగా చెప్పాలంటే—దేవుడు దివ్య గ్రంథకర్త (Divine Author). ఆయన తాను వ్రాయాలనుకున్నది అక్షరాలా వ్రాయించడం కోసం వివిధ మానవ రచయితలను ఉపయోగించుకున్నాడు. అంటే, దేవుడు ప్రాథమిక రచయిత (Primary Author) కాగా, మానవులు ద్వితీయ శ్రేణి రచయితలు (Secondary Authors).

బైబిలు గ్రంథమంతటా ఈ “ద్వంద్వ రచయితత్వ” (Dual Authorship) విధానం మనకు కనిపిస్తుంది. ఉదాహరణకు: “ప్రభువు [ప్రాథమిక రచయిత] ప్రవక్త [యెషయా, ద్వితీయ రచయిత] ద్వారా పలికిన మాట నెరవేరునట్లు ఇదంతయు జరిగెను” (మత్తయి 1:22; అలాగే మార్కు 12:36; హెబ్రీ 3:7, 4:7; 2 పేతురు 1:21 కూడా చూడండి).

సంప్రదాయబద్ధంగా, దేవుడు లేఖనాలు వ్రాయబడేలా కార్యనిర్వహించిన ఈ ప్రక్రియను “దైవావేశం” (Inspiration) అని పిలుస్తారు. దీని అర్థం, లేఖనాలన్నీ దేవుని ఊపిరి ద్వారా వెలువడినవి (2 తిమోతి 3:16).

ప్రాథమిక రచయితత్వం (Primary Authorship)

లేఖనాలన్నిటికీ దేవుడే రచయిత అని నేరుగా ప్రకటించే వచనాలతో పాటు (2 తిమోతి 3:16), దైవిక రచయితత్వాన్ని ధృవీకరించే మరికొన్ని ఆసక్తికరమైన ఆధారాలు బైబిలులో ఉన్నాయి. అటువంటి మూడు అంశాలను మనం పరిశీలిద్దాం.

లేఖనాలను దేవునితో సమానంగా పరిగణించడం:

బైబిల్లోని కొన్ని సందర్భాల్లో లేఖనాలను కార్యరూపంలో దేవునితో సమానంగా (Functionally equated) చూడటం మనం గమనించవచ్చు. అంటే, లేఖనం పలకడమన్నా దేవుడు పలకడమన్నా ఒక్కటే అనే భావన అక్కడ కనిపిస్తుంది.

• రోమా 9:17: ఇక్కడ పౌలు నిర్గమకాండము 9:16ను ఉటంకిస్తున్నాడు. అక్కడ మోషే దేవుని మాటలను ఫరోకు తెలియజేయడం మనం చూస్తాం. అయితే పౌలు ఇక్కడ “దేవుడు ఫరోతో ఇలా అన్నాడు” అని వ్రాయడానికి బదులుగా, “లేఖనము ఫరోతో ఇట్లనుచున్నది” అని వ్రాశాడు. ఫరోతో మాట్లాడింది దేవుడే అని పౌలుకు నిశ్చయంగా తెలుసు, కానీ ఆయన మనస్సులో దేవుని వాక్కు మరియు వ్రాయబడిన లేఖనము పరస్పరం అత్యంత సన్నిహితంగా అనుసంధానమై ఉన్నాయి.
• గలతీయులకు 3:8: విశ్వాసం ద్వారా నీతీకరణ (Justification by faith) అనే సిద్ధాంతం పాత నిబంధనలోనే ఉందని నిరూపించే క్రమంలో, పౌలు ఆదికాండము 12:3ను ప్రస్తావిస్తాడు. అక్కడ దేవునికున్న ముందుచూపును వివరిస్తూ, పౌలు “దేవుడు ముందుగా చూచి” అనకుండా, “లేఖనము… ముందుగా చూచి” అని వ్రాశాడు. ఇక్కడ కూడా దేవుడు మరియు లేఖనము విడదీయలేనంతగా పెనవేసుకుపోయి ఉన్నాయని స్పష్టమవుతోంది.

పాత నిబంధనలోని కొన్ని సందర్భాల్లో దేవుడు స్వయంగా మాట్లాడుతున్నట్లుగా మనకు అనిపించదు. కానీ, ఆశ్చర్యకరమైన విషయం ఏమిటంటే, కొత్త నిబంధన రచయితలు అవే భాగాలను ఉటంకించేటప్పుడు, అవి సాక్షాత్తూ దేవుడే పలికినట్లుగా పేర్కొంటారు.

దీనికి హెబ్రీయులకు రాసిన పత్రిక 1:5–13 ఒక అద్భుతమైన ఉదాహరణ. ఇక్కడ పాత నిబంధన నుండి ఏడు ఉల్లేఖనాలు (Quotes) తీసుకోబడ్డాయి. పాత నిబంధన మూల సందర్భం ప్రకారం, వీటిలో కొన్ని వచనాల్లో దేవుడు ప్రత్యక్షంగా మాట్లాడుతుండగా, మరికొన్ని వచనాల్లో (కీర్తనల వంటి వాటిలో) మానవ రచయిత మాట్లాడుతున్నట్లు కనిపిస్తుంది.

అయితే, హెబ్రీ గ్రంథకర్త ఈ ఉల్లేఖనాలన్నిటినీ పరిచయం చేస్తూ, వాటన్నిటికీ ముందు ఏదో ఒక రూపంలో “దేవుడు సెలవిచ్చుచున్నాడు” లేదా “ఆయన పలికాడు” అనే మాటలను వాడారు. దీనిని బట్టి మనం గ్రహించవలసిన సత్యం ఏమిటంటే: పాత నిబంధన మూల సందర్భంలో దేవుడు స్వయంగా మాట్లాడినట్లు స్పష్టంగా ఉన్నా లేకపోయినా, హెబ్రీ గ్రంథకర్త లేఖనమంతటినీ ఏదో ఒక స్థాయిలో దేవుడు స్వయంగా పలుకుతున్న మాటగానే పరిగణించారు.

మనం 1 కొరింథీయులు 9:8–10 వచనాలను గమనిస్తే, పరిచారకులకు (Ministers) అందించే ఆర్థిక మద్దతు విషయంలో పౌలు చేస్తున్న వాదన మనకు కనిపిస్తుంది. పౌలు తన తీర్మానాన్ని కేవలం “మానవ అధికారం” (Human authority) మీద కాకుండా, “మోషే ధర్మశాస్త్రం” మీద ఆధారపడి చేస్తున్నానని స్పష్టం చేస్తాడు.

దీనిని వివరించడానికి ఆయన ద్వితీయోపదేశకాండము 25:4 నుండి—”కళ్లము త్రొక్కెడి ఎద్దు నోరు కట్టవద్దు”—అనే వచనాన్ని ఉటంకిస్తాడు. ఆ తర్వాత పౌలు ఒక అలంకారిక ప్రశ్న వేస్తాడు: “దేవుడు ఎద్దుల విషయమై చింతించుచున్నాడా? ఆయన మన కోసమే గదా ఖచ్చితంగా మాట్లాడుతున్నాడు?” దీని అర్థం ఏమిటంటే, దేవుడు ఎద్దుల పట్ల శ్రద్ధ చూపిస్తాడు అనడంలో సందేహం లేదు. కానీ, మూగజీవాల పట్లే దేవుడు అంత శ్రద్ధ చూపిస్తే, ఆయన సేవలో ఉన్న మనుషుల పట్ల ఇంకెంత ఎక్కువ శ్రద్ధ కలిగి ఉంటాడు!

ఇక్కడ పౌలు “మోషే ధర్మశాస్త్రంలో వ్రాయబడియున్నది” అన్న మాటను దేవుని “చింత” (Concern) మరియు దేవుని “మాట” (Speaking) తో సమానం చేస్తున్నాడు. ఇది “మానవ అధికారం” అనే దానికి పూర్తిగా విరుద్ధమైనది. మోషే స్పష్టంగా ఒక మానవుడే అయినప్పటికీ, పౌలు ఆయనను కేవలం ఒక ‘మానవ అధికారం’గా పరిగణించలేదు. ఎందుకు? ఎందుకంటే, ద్వితీయోపదేశకాండము వెనుక అంతిమంగా ఒక ‘దైవిక గ్రంథకర్త’ ఉన్నాడని పౌలు ఖచ్చితంగా నమ్మారు. కాబట్టి, ఆ గ్రంథం కేవలం మానవ ఆలోచన కాదు, అది దైవిక అధికారం గల దేవుని వాక్కు.

ద్వితీయ రచయితత్వం (Secondary Authorship)

లేఖనాలన్నీ దైవిక మూలం కలిగినవే అయినప్పటికీ, అవి మానవ రచయితల ద్వారా వ్రాయబడ్డాయని బైబిల్ రచయితలు నిస్సందేహంగా నమ్మారు. దీనికి సంబంధించి బైబిల్లోనే మనకు అనేక బలమైన ఆధారాలు కనిపిస్తాయి.

పరస్పర సాక్ష్యాలు: చాలా సందర్భాల్లో, ఒక బైబిల్ రచయిత మరొక రచయితను పేరుతో సహా ప్రస్తావించడం మనం చూస్తాము. ఇది వారి మానవ రచయితత్వాన్ని (Human Authorship) ధ్రువీకరిస్తుంది. ఉదాహరణకు:

• దానియేలు ప్రవక్త, యిర్మీయా వ్రాసిన గ్రంథాన్ని ఉటంకిస్తూ ఆయన రచయితత్వాన్ని అంగీకరించాడు (దానియేలు 9:2).
• యేసుక్రీస్తు స్వయంగా ధర్మశాస్త్రంలోని ఆజ్ఞలను ప్రస్తావిస్తూ, అవి మోషే వ్రాసినవని స్పష్టం చేశారు (మార్కు 7:10).
• అపొస్తలుడైన పేతురు, అపొస్తలుడైన పౌలు వ్రాసిన పత్రికల గురించి సాక్ష్యమిస్తూ పౌలును రచయితగా పేర్కొన్నాడు (2 పేతురు 3:15–16).

స్వయంగా ప్రకటించుకోవడం: అంతేకాకుండా, తరచుగా (అన్ని వేళలా కాకపోయినప్పటికీ) బైబిల్ రచయితలు తమను తాము స్పష్టంగా పరిచయం చేసుకున్నారు. ఉదాహరణకు:

• యెహెజ్కేలు తన ప్రవచన గ్రంథం ప్రారంభంలోనే తన వివరాలను పేర్కొన్నాడు (యెహెజ్కేలు 1:1–3).
• పౌలు తన పత్రికలన్నింటిలోనూ తన పేరును ప్రారంభంలోనే ఉంచారు (ఉదాహరణకు: గలతీయులకు 1:1).
• యూదా కూడా తన పత్రికలో తనను తాను పరిచయం చేసుకున్నాడు (యూదా 1).

క్లుప్తంగా చెప్పాలంటే, దేవుడు తన వాక్యాన్ని అందించడానికి మనుషులను కేవలం ప్రాణం లేని యంత్రాలుగా వాడుకోలేదు. వారి వ్యక్తిత్వం, భాషా శైలి మరియు చారిత్రక నేపథ్యాలను ఉపయోగిస్తూనే, తన పరిశుద్ధాత్మ ద్వారా వారు ఏ తప్పిదమూ లేకుండా సత్యాన్ని వ్రాసేలా నడిపించారు.

లేఖనాల ప్రేరణ (Inspiration) విషయంలో, దేవుడు మానవ రచయితలతో ఏ విధంగా కార్యనిర్వహించాడు అనేది ఒక అద్భుతమైన మర్మం. అయినప్పటికీ, దీనిని అర్థం చేసుకోవడానికి బైబిల్ మనకు కొన్ని ముఖ్యమైన సూచనలను అందిస్తుంది.

ప్రేరణ యొక్క వివిధ మార్గాలు:

• ప్రత్యక్ష నిర్దేశం (Dictation): కొన్ని సందర్భాల్లో దేవుడు తాను చెప్పదలచుకున్న మాటలను నేరుగా రచయితలకు నిర్దేశించాడు (నిర్గమ 34:27; యిర్మీయా 36:4; ప్రకటన 2–3). అయితే ఇది అరుదుగా మాత్రమే జరిగింది.
• దైవిక సంప్రదింపు: చాలా సందర్భాల్లో “యెహోవా వాక్కు తనకు వచ్చెను” అని రచయితలు పేర్కొన్నారు (హోషేయ 1:1; మీకా 1:1; గలతీ 1:12). అంటే దేవుడు తన సందేశాన్ని వారి మనస్సులలో ఉంచాడు.
• పరిశోధన మరియు సేకరణ: మరికొన్ని సందర్భాల్లో, రచయితలు వివిధ చారిత్రక ఆధారాల నుండి సమాచారాన్ని సేకరించి వ్రాశారు (సంఖ్యా 21:14; యెహోషువ 10:13; లూకా 1:1–4). పరిశుద్ధాత్మ దేవుడు ఈ పరిశోధన ప్రక్రియలో కూడా వారికి తోడై ఉండి, సత్యాన్ని మాత్రమే వ్రాసేలా నడిపించారు.

సహజసిద్ధమైన ప్రేరణ (Organic Inspiration):

దేవుడు మానవ రచయితలను కేవలం యంత్రాల్లాగానో లేదా నిర్జీవ వస్తువుల్లాగానో (Inert objects) వాడుకోలేదు. వారి నేపథ్యాలను, వ్యక్తిత్వాలను మరియు జ్ఞానాన్ని ఆయన ఉపయోగించుకున్నారు. దీనినే మనం “సహజసిద్ధమైన ప్రేరణ” (Organic Inspiration) అని పిలుస్తాము. దీనికి కొన్ని ఉదాహరణలు:

• సొలొమోను: దేవుడు ఇచ్చిన అసాధారణ జ్ఞానం ద్వారా ఆయన సామెతలను రచించాడు (1 రాజులు 3; సామెతలు 1:1).
• యెహెజ్కేలు: ఆయన ఒక యాజకుడు కాబట్టి, ఆయన గ్రంథంలో దేవాలయానికి సంబంధించిన లోతైన పోలికలు కనిపిస్తాయి (యెహెజ్కేలు 40–47).
• యోహాను: ఆయన రాసిన సువార్త, పత్రికలు మరియు ప్రకటన గ్రంథం—వీటన్నిటిలోనూ ఆయనకు మాత్రమే ప్రత్యేకమైన పదజాలం, శైలి కనిపిస్తాయి.
• పౌలు: పరిసయ్యుడిగా ఆయన పొందిన విద్యాభ్యాసం కారణంగా, ధర్మశాస్త్రం గురించిన లోతైన వేదాంత వివరణలను ఆయన అందించారు (రోమా 3:21; గలతీ 2:16).

ముగింపు సత్యం:

దేవుడు మానవ రచయితలను వారి స్వంత ప్రత్యేక లక్షణాలు కలిగిన సజీవ వ్యక్తులుగా (Organic) పరిగణించి వాడుకున్నారు. ఫలితంగా, బైబిల్లోని ప్రతి ఒక్క మాట మానవ రచయిత శైలిలో ఉన్నప్పటికీ, అది కచ్చితంగా దేవుడు వ్రాయాలని కోరుకున్న మాటే. ఇది దైవిక సార్వభౌమత్వానికి మరియు మానవ బాధ్యతకు మధ్య ఉన్న అద్భుతమైన సమన్వయం.

బైబిల్‌ను ఎవరు రాశారు? నిస్సందేహంగా, దేవుడే రాశారు. ఆయనే ఈ గ్రంథానికి మూలకర్త (Divine Author), అంతిమ అధికారి (Ultimate Author), మరియు ప్రాథమిక రచయిత (Primary Author). అయితే, తన అద్భుతమైన సంకల్పంలో (Providence), ఆయన మానవులను తన సాధనాలుగా – అంటే ద్వితీయ రచయితలుగా (Secondary Authors) – ఉపయోగించుకున్నారు.

ఈ విధంగా, బైబిల్ అనేది పూర్తిగా దైవికమైనది మరియు అదే సమయంలో మానవ రచయితల ద్వారా అందించబడినది. ఇది కేవలం ఒక పుస్తకం కాదు; ఇది మన రక్షణ కోసం దేవుడు స్వయంగా అనుగ్రహించిన సజీవ వాక్కు.

ఈ వ్యాసం మొదట లిగోనియర్ మినిస్ట్రీస్ బ్లాగ్‌లో ప్రచురించబడింది.