సంఘం వేషధారులతో నిండిపోయిందా?

సుమారు ముప్పై ఏళ్ల క్రితం, నా ఆప్తమిత్రుడు మరియు సహోద్యోగి అయిన ఆర్చి పారిష్ ఒక విన్నపంతో నా వద్దకు వచ్చాడు. ఆ సమయంలో అతను ఫోర్ట్ లాడర్‌డేల్‌లో ‘ఇవాంజెలిజం ఎక్స్‌ప్లోజన్’ (EE) పరిచర్యకు నాయకత్వం వహిస్తున్నాడు. EE బృందాలు సువార్త ప్రకటించడానికి వెళ్ళిన వేలాది సందర్భాలలో, ప్రజలు వ్యక్తం చేసిన అభిప్రాయాలను వారు ఎప్పటికప్పుడు నమోదు చేసేవారు. వారు తరచుగా అడిగే ప్రశ్నలను, అభ్యంతరాలను క్రోడీకరించి, వాటిలో అతి ముఖ్యమైన పది అంశాలను ఒక జాబితాగా రూపొందించారు. సువార్త సేవలో ఉపయోగపడేలా, ఆ అభ్యంతరాలకు సమాధానమిస్తూ ఒక పుస్తకం రాయమని డాక్టర్ పారిష్ నన్ను కోరాడు. ఆ ప్రయత్నం ఫలితంగానే నా పుస్తకం ‘అబ్జెక్షన్స్ ఆన్సర్డ్’ (ప్రస్తుతం దీనిని ‘రీజన్ టు బిలీవ్’ అని పిలుస్తున్నారు) వెలువడింది. ప్రజలు లేవనెత్తిన ఆ పది ముఖ్యమైన అభ్యంతరాలలో ఒకటి ‘సంఘం కపటవేషధారులతో నిండిపోయింది’ అనేది. ఆ రోజుల్లో డాక్టర్ డి. జేమ్స్ కెన్నెడీ ఈ విమర్శకు స్పందిస్తూ, “సరే, మరొకరికి కూడా అక్కడ ఎప్పుడూ చోటు ఉంటుంది!” అని చమత్కరించేవారు.  ఒకవేళ మీకు ఎక్కడైనా ఒక ‘పరిపూర్ణమైన’ సంఘం కనిపిస్తే, అందులో మాత్రం చేరవద్దు,  ఎందుకంటే మీరు అక్కడ చేరిన మరుక్షణమే ఆ సంఘం తన పరిపూర్ణతను కోల్పోతుందని ఆయన ప్రజలను హెచ్చరించేవారు. 

‘హిపోక్రిట్’ (Hypocrite – కపటి) అనే పదం గ్రీకు నాటక రంగం నుండి ఉద్భవించింది. ఆ కాలంలో నటులు తాము పోషించే పాత్రలను ప్రదర్శించడానికి ధరించే ‘ముసుగుల’ను (masks) సూచించడానికి ఈ పదాన్ని వాడేవారు. నేటికీ నాటక రంగానికి చిహ్నాలుగా మనం చూసే ఆ హాస్య, విషాద ముసుగులే (నవ్వుతున్న మరియు ఏడుస్తున్న ముఖాలు) ఇందుకు నిదర్శనం. ప్రాచీన కాలంలో నటులు ఒకటి కంటే ఎక్కువ పాత్రలు పోషించాల్సి వచ్చినప్పుడు, ఆయా పాత్రలను బట్టి తమ ముఖం ముందు ఒక ముసుగును అడ్డుగా పెట్టుకునేవారు. ఇలా ఒక వ్యక్తి తన అసలు రూపాన్ని దాచి, తాను కాని మరొక వ్యక్తిలా అభినయించడమే ‘కపటత్వం’ (Hypocrisy) అనే భావనకు మూలమైంది.

అయితే, సంఘమంతా వేషధారులతో నిండిపోయిందనే ఆరోపణ ముమ్మాటికీ అబద్ధం. ఏ క్రైస్తవుడూ ఈ లోకంలో ఉన్నంత కాలం సంపూర్ణ పరిశుద్ధతను చేరుకోలేడు. మనమందరం పాపంతో నిరంతరం పోరాడుతున్నామన్నది వాస్తవం; అయితే అంతమాత్రాన మనల్ని ‘వేషధారులు’ అని నిర్ధారించడం సరైన తీర్పు కాదు. అసలు వేషధారి అంటే ఎవరు? తాను చేయనని చెప్పే పనులనే చేసేవాడు, లేదా తాను చేయని పనులను చేస్తున్నానని చెప్పుకునేవాడే వేషధారి. సంఘాన్ని బయటి నుండి గమనించేవారు, క్రైస్తవులమని చెప్పుకునే వారు కూడా పాపం చేయడాన్ని చూస్తుంటారు. విశ్వాసుల జీవితాల్లో ఆ లోపాలను గమనించగానే, వారు కూడా వేషధారులేనని తొందరపడి ఒక నిర్ణయానికి వచ్చేస్తారు. ఒక వ్యక్తి తాను ‘పాపరహితుడిని’ అని చెప్పుకుంటూ పాపం చేస్తే, అప్పుడు అతడిని కచ్చితంగా వేషధారి అనవచ్చు. కానీ ఒక క్రైస్తవుడు తాను పాపినని కేవలం ఒప్పుకున్నంత మాత్రాన (లేదా పాపి అని తేలినంత మాత్రాన), అది అతడిని వేషధారిగా మార్చదు.

ఈ తప్పుడు తర్కం ఇలా సాగుతుంది: ‘కపటులందరూ పాపులే; జాన్ ఒక పాపి; కాబట్టి, జాన్ ఒక కపటి.’ కనీస తర్కశాస్త్ర జ్ఞానం ఉన్న ఎవరికైనా ఈ వాదనలోని లోపం (Syllogism) వెంటనే అర్థమైపోతుంది. ఒకవేళ మనం ఆ ఆరోపణను ‘సంఘం కపటవేషధారులతో నిండి ఉంది’ అనే దానికి బదులుగా, ‘సంఘం పాపులతో నిండి ఉంది’ అని మార్చి చూస్తే, ఆ నిజాన్ని అంగీకరించడానికి మనం ఏమాత్రం వెనుకాడము. నిజానికి, ఒక వ్యక్తి తాను ‘పాపిని’ అని ఒప్పుకుంటేనే సభ్యత్వం ఇచ్చే ఏకైక సంస్థ ఈ ప్రపంచంలో ‘సంఘం’ మాత్రమే అని నేను నమ్ముతున్నాను. అవును, సంఘం పాపులతో నిండి ఉంది; ఎందుకంటే, తమ పాపాలను ఒప్పుకున్న పాపులు, ఆ పాపాల నుండి విముక్తిని పొందేందుకు వెతికే ఆశ్రయమే (లేదా శరణాలయమే) సంఘం. కాబట్టి, కేవలం సంఘం పాపులతో నిండి ఉన్నంత మాత్రాన అది కపటులతో నిండి ఉందనే ముగింపుకు రావడం ఏమాత్రం సమంజసం కాదు. మరోసారి చెప్తున్నాను: కపటత్వం అనేది కచ్చితంగా పాపమే, కానీ చేసే ప్రతి పాపమూ కపటత్వం కాదు.

క్రొత్త నిబంధన కాలంలోని వేషధారణను మనం గమనించినప్పుడు, తామే అత్యంత నీతిమంతులమని చెప్పుకున్న వారి జీవితాల్లో అది ఎంత స్పష్టంగా కనిపించిందో మనకు అర్థమవుతుంది. ముఖ్యంగా పరిసయ్యులు సామాన్య ప్రజల పాప స్వభావం నుండి తమను తాము వేరుగా, పవిత్రంగా భావించుకునే ఒక ప్రత్యేక సమూహం. వారు ప్రారంభంలో దైవభక్తిని కలిగి ఉండాలని, దేవుని ధర్మశాస్త్రానికి సంపూర్ణంగా లోబడాలనే ఒక మంచి ఉద్దేశంతోనే తమ ఆధ్యాత్మిక ప్రయాణాన్ని మొదలుపెట్టారు. అయితే, కాలక్రమేణా వారి ప్రవర్తన వారు నమ్మిన ఆదర్శాలకు తగినట్లుగా లేనప్పుడు, వారు ‘నటించడం’ ప్రారంభించారు. తాము ఉన్నదాని కంటే ఎక్కువ నీతిమంతులమని లోకాన్ని నమ్మించడానికి ప్రయత్నించారు. వారు ‘నీతిమంతులు’ అనే బాహ్య ముసుగును ధరించారు కానీ, అది వారి అంతరంగ జీవితాల్లోని తీవ్రమైన అవినీతిని, అపవిత్రతను దాచిపెట్టడానికి మాత్రమే ఉపయోగపడింది.

సంఘమంతా వేషధారులతో నిండి లేకపోయినప్పటికీ, ఆ పాపం కేవలం నాటి పరిసయ్యులకు మాత్రమే పరిమితమని మనం కొట్టిపారేయలేం. నిజానికి, ప్రతి క్రైస్తవుడూ దీనిపై నిరంతరం పోరాడాల్సిందే. క్రైస్తవ ప్రవర్తనకు సంబంధించి దేవుడు అత్యున్నతమైన ఆత్మీయ, నైతిక ప్రమాణాలను నియమించాడు. అయితే, ఆ ఉన్నత లక్ష్యాలను చేరుకోవడంలో మనం విఫలమైనప్పుడు తరచుగా సిగ్గుపడతాం; ఆ సిగ్గును దాచుకోవడానికి, వాస్తవానికి మనం ఉన్న స్థితి కంటే ఉన్నతమైన ఆత్మీయ స్థితిలో ఉన్నట్లు నటించడానికి మొగ్గు చూపుతాం. మనం అలా చేసినప్పుడు, ‘కపటి ముసుగును’ ధరించి, ఆ పాపం నిమిత్తం దేవుని తీర్పుకు లోనవుతాం. మనం ఇటువంటి నటనా ధోరణిలో చిక్కుకుపోయామని గ్రహించిన వెంటనే, మన మనస్సుల్లో ఒక హెచ్చరిక గంట మోగాలి. అప్పుడు మనం వెంటనే సిలువ చెంతకు, క్రీస్తు వద్దకు పరుగెత్తి, మన నిజమైన నీతి ఎక్కడ ఉందో గుర్తించాలి. క్రీస్తులో మనం వెతకాల్సింది మన అసలు ముఖాన్ని దాచుకునే ‘ముసుగును’ కాదు; మనల్ని సంపూర్ణంగా కప్పివేసే ‘ఆయన నీతి అనే వస్త్రధారణ’ (Imputed Righteousness). నిజానికి, విశ్వాసం ద్వారా మనకు లభించిన క్రీస్తు నీతిని ధరించుకున్నప్పుడు మాత్రమే, పరిశుద్ధుడైన దేవుని సన్నిధిలో నిలబడగలమనే నిశ్చయత మనకు కలుగుతుంది. విశ్వాసంతో క్రీస్తు నీతిని ధరించడం కపటత్వం కాదు; అది దేవుడు మనకు అనుగ్రహించిన విమోచన కార్యం.

ఈ వ్యాసం మొదట లిగోనియర్ మినిస్ట్రీస్ (Ligonier Ministries) బ్లాగ్‌లో ప్రచురించబడింది.