పరిశుద్ధుడైన దేవునితో యుద్ధం మరియు సమాధానం

1945వ సంవత్సరపు ఆ ఉక్కపోత వేసవి కాలం నాకింకా గుర్తుంది. అప్పుడు నేను చికాగో వీధుల్లో ‘స్టిక్ బాల్’ ఆటలో మునిగిపోయి ఉన్నాను. ఆ రోజుల్లో నా ప్రపంచమంతా ఒక మ్యాన్‌హోల్ మూత నుండి మరొక మూత వరకు ఉన్న ఆ కొద్దిపాటి స్థలమే! నా బ్యాటింగ్ వంతు ఎప్పుడెప్పుడు వస్తుందా అన్నదే నాకున్న అతిపెద్ద ఆత్రుత. సరిగ్గా మొదటి బంతి పడబోయే సమయానికి, చుట్టూ ఒక్కసారిగా చెలరేగిన గందరగోళం, కేకలు చూసి నాకు చాలా విసుగు కలిగింది. ప్రజలు తమ ఇళ్లలో నుండి బయటకు పరుగులు తీస్తూ, అరుస్తూ, చెక్క గరిటెలతో వంటపాత్రలను బాదుతున్నారు. ఒక క్షణం నాకనిపించింది – బహుశా ఇది లోకాంతమేమో అని! లోకాంతం సంగతేమో కానీ, నా ఆటకైతే అంతం వచ్చేసింది. ఆ హడావిడిలో నా తల్లి కళ్లవెంట నీళ్లు కారుస్తూ నా వైపు పరుగెత్తుకుంటూ రావడం చూశాను. ఆమె నన్ను ఆలింగనం చేసుకుని, హత్తుకుని, వెక్కుతూ పదేపదే ఇలా అంది: “అయిపోయింది.. అంతా అయిపోయింది.. యుద్ధం ముగిసిపోయింది!”

అది 1945, ‘విజే డే’ (VJ Day – విక్టరీ ఓవర్ జపాన్ డే). ఆ రోజు ప్రాముఖ్యత ఏమిటో అప్పుడు ఆ చిన్న వయసులో నాకు పూర్తిగా తెలియదు కానీ, ఒక్క విషయం మాత్రం స్ఫటికమంత స్పష్టంగా అర్థమైంది: యుద్ధం ముగిసింది, మా నాన్న ఇంటికి తిరిగి వస్తున్నారు! ఇకపై సుదూర దేశాలకు ‘ఎయిర్ మెయిల్’ ఉత్తరాలు పంపాల్సిన అవసరం లేదు. యుద్ధ భూమిలో ఎంతమంది ప్రాణాలు కోల్పోయారో అని ప్రతిరోజూ ఆందోళనతో వార్తలు వినాల్సిన పని లేదు. కిటికీలకు వేలాడదీసిన ఆ నక్షత్రాల పట్టు పతాకాలు, ఆ పాత ఇనుప డబ్బాలు, రేషన్ కూపన్ల ఇబ్బందులు – ఇవన్నీ ఇక గతం. ఎట్టకేలకు యుద్ధం ముగిసింది, మా జీవితాల్లోకి శాంతి ప్రవేశించింది.

ఆ నాటి ఉత్సాహభరితమైన ఉద్వేగ క్షణాలు నా బాల్యపు మదిలో చెరగని ముద్ర వేశాయి. “సమాధానం” (శాంతి) అనేది ఎంత విలువైనదో నేను అప్పుడే గ్రహించాను. అది లభించినప్పుడు అదుపులేని సంబరాలకు, అది కోల్పోయినప్పుడు తీవ్రమైన వేదనకు అది కారణమౌతుంది. చికాగో వీధుల్లో ఆ రోజు నాకు కలిగిన నమ్మకం ఏమిటంటే – ఈ సమాధానం ఇక శాశ్వతంగా ఉండిపోతుందని! కానీ అది ఎంత సున్నితమైనదో, ఎంత త్వరగా చెదిరిపోతుందో అప్పుడు నాకు తెలియదు. చాలా తక్కువ కాలంలోనే, గాబ్రియేల్ హీటర్ వంటి వార్తా విలేకరులు అశుభకరమైన హెచ్చరికలు చేయడం మొదలుపెట్టారు. చైనాలో పెరుగుతున్న సైనిక బలగాలు, రష్యా అణు ముప్పు, బెర్లిన్ దిగ్బంధనం వంటి వార్తలు వినబడసాగాయి. అమెరికా అనుభవించిన ఆ శాంతి ఎంతో కాలం నిలవలేదు; అది కొరియా యుద్ధానికి, ఆ తదుపరి వియత్నాం యుద్ధానికి దారితీసింది.

సున్నితమైనది, అస్థిరమైనది, అల్పమైనది – భూసంబంధమైన శాంతి యొక్క నైజం ఇదే. లోకంలోని నియమ నిబంధనల లాగే, ఇక్కడి శాంతి ఒప్పందాలు కూడా అతిక్రమించబడడానికే పుడుతున్నాయేమో అనిపిస్తుంది. నెవిల్ చాంబర్లేన్ వంటి నాయకులు లక్షలాది మంది బాల్కనీల నుండి చేతులు చాచి, “మన కాలానికి తగిన సమాధానాన్ని మనం సాధించాం” అని ఎంత గంభీరంగా ప్రకటించినా.. మానవ చరిత్ర గతిని వారు మార్చలేరు. అటువంటి ప్రయత్నాలన్నీ చరిత్ర పుటల్లో ఒక నిరంతర ‘మునిచ్’ (Munich) వంటి వైఫల్యాలుగానో లేదా యుద్ధానికి ముందు వచ్చే తాత్కాలిక విరామాలుగానో మిగిలిపోతాయి.

లోకపు సమాధానం మీద మనం అతిగా ఆధారపడలేమని మనకు త్వరగానే అర్థమవుతుంది. ఎందుకంటే, అతి సులువుగా, అనుకోని రీతిలో యుద్ధం మన జీవితాల్లోకి చొరబడుతుంది. అయినప్పటికీ, మనం నిజంగా నమ్మదగిన, ఎన్నటికీ చెదిరిపోని ఒక శాశ్వతమైన సమాధానం కోసం మన ఆత్మలు పరితపిస్తూనే ఉంటాయి. అపొస్తలుడైన పౌలు రోమీయులకు రాసిన పత్రికలో అత్యంత గంభీరంగా ప్రకటించినది సరిగ్గా ఇటువంటి సమాధానం గురించే!

పరిశుద్ధుడైన దేవునితో మనకు జరుగుతున్న ఆ భయంకరమైన యుద్ధం ఎప్పుడైతే ముగుస్తుందో; మార్టిన్ లూథర్ అనుభవించినట్లుగా మనం కూడా విశ్వాసము ద్వారా నీతిమంతులుగా తీర్చబడి, ఆ పరలోక ద్వారాల గుండా ప్రవేశిస్తామో – అప్పుడే ఆ యుద్ధానికి శాశ్వత ముగింపు లభిస్తుంది. మన పాపములు కడగబడి, దైవిక క్షమాపణ మన పట్ల ప్రకటించబడిన క్షణాన, దేవునితో మనం ఒక నిత్య సమాధాన ఒప్పందంలోకి ప్రవేశిస్తాము. మనం నీతిమంతులుగా తీర్చబడటం ద్వారా లభించే మొట్టమొదటి ఆత్మీయ ఫలం – దేవునితో సమాధానం కలిగి ఉండటమే. ఈ సమాధానం అత్యంత పరిశుద్ధమైనది, నిష్కలంకమైనది మరియు ఈ లోక జ్ఞానానికి అందనిది. ఇది మనుషులు ఇచ్చే అశాశ్వతమైన శాంతి వంటిది కాదు; ఇది ఎన్నటికీ విచ్ఛిన్నం కాని, చెదిరిపోని దైవిక సమాధానం.

దేవుడు ఒక సమాధాన ఒప్పందంపై సంతకం చేశాడంటే, అది శాశ్వత కాలం నిలిచి ఉండే నిబంధన. ఆ యుద్ధం ఇక ముగిసిపోయింది – సదాకాలానికి అది సమాప్తమైంది. నిజమే, మనం ఇప్పటికీ పాపం చేస్తూనే ఉన్నాం; లోలోపల తిరుగుబాటు చేస్తూనే ఉన్నాం; దేవుని పట్ల అప్పుడప్పుడు శత్రుత్వపూరితమైన పనులను చేస్తూనే ఉన్నాం. అయినప్పటికీ, దేవుడు మనతో తిరిగి యుద్ధం చేసే ప్రతిపక్షంగా  మారడు. ఆయన మనతో మరల పోరాటానికి తలపడడు. ఎందుకంటే, తండ్రి యొద్ద మన పక్షాన వాదించే ఒక ఉత్తరవాది  మనకు ఉన్నాడు. ఆ సమాధానాన్ని నిరంతరం కాపాడే ఒక మధ్యవర్తి మనకు ఉన్నాడు. ఆయనే ఈ సమాధానానికి అధిపతి, ఎందుకంటే ఆయనే ‘సమాధానకర్తయగు అధిపతి’, ఆయనే మన సమాధానమై ఉన్నాడు.

ఈ వ్యాసం మొదట లిగోనియర్ మినిస్ట్రీస్ బ్లాగ్‌లో ప్రచురించబడింది.